از آنجا که اکثر واحدهای نوردی خارج از شهرک‌های صنعتی قرار دارند، مستقیما تحت کنترل دیسپاچینگ هستند و در زمان محدودیت، برق آن‌ها قطع می‌شود. در این شرایط، نهایتا ۱۰ درصد از ظرفیت مصرف برق به واحدها اختصاص پیدا می‌کند. به این ترتیب، از نیمه خرداد تا پایان شهریور، میزان تولید که در شرایط عادی ممکن است حدود ۷۰ درصد ظرفیت باشد، به یکباره به حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد کاهش می‌یابد؛ آن هم عمدتا در ساعات شب امکان تولید وجود دارد. در واقع، اختصاص تنها ۱۰ درصد برق عملا به معنای خاموشی و توقف بخش عمده فعالیت واحدهاست و صنعت نورد در سه ماه تابستان از این بابت آسیب جدی می‌بیند.
واقعیت این است که به دلیل محدودیت‌های برق، بسیاری از واحدها ناچار شده‌اند به سمت اورهال‌های اجباری بروند. برخی واحدها نیز ترجیح داده‌اند از این شرایط استفاده کنند و تعطیلات تابستانه خود را در همین دوره برنامه‌ریزی کنند تا بخشی از تعمیرات و اقدامات موردنیاز را انجام دهند. در غیر این صورت، ادامه فعالیت عادی برای بسیاری از واحدهای نوردی بسیار دشوار است و تقریبا تمامی واحدها با چالش بزرگی در زمینه حفظ تولید، مدیریت هزینه‌ها و برنامه‌ریزی فعالیت‌های خود مواجه هستند.
در خصوص واحدهای نورد باید به این نکته اشاره کرد که این واحدها دارای کوره پیش‌گرم هستند و زمانی که به دلیل قطع برق امکان تولید ندارند، واحدهای تولیدی ناچار خواهند بود دمای کوره را کاهش دهند. این کاهش دما و تغییرات مکرر حرارتی، به کوره و به‌ویژه جرم‌های نسوز آن شوک وارد می‌کند و می‌تواند آسیب‌های جدی به تجهیزات وارد کند. از طرف دیگر، زمانی که بخواهیم دوباره تولید را آغاز کنیم، حدود پنج تا شش ساعت زمان لازم است تا کوره از دمای پایین به دمای مطلوب برسد. بنابراین، هم توقف تولید و هم راه‌اندازی مجدد، هزینه و زمان قابل‌توجهی به واحدهای نوردی تحمیل می‌کند و در بسیاری از موارد، ادامه تولید در این شرایط توجیه اقتصادی ندارد.
از سوی دیگر از دو سال گذشته تاکنون، هزینه‌های مختلفی به صنعت نورد تحمیل شده است؛ از هزینه ترانزیت و سوخت گرفته تا سایر هزینه‌های مرتبط که در قبوض برق محاسبه می‌شوند. مجموع این هزینه‌ها باعث شده قیمت تمام‌شده تولید به‌شدت افزایش پیدا کند. ممکن است در ظاهر، قیمت برق مصرفی واحدهای نوردی نسبت به بخش ذوب پایین‌تر باشد، اما وقتی تمام هزینه‌های جانبی و مرتبط به آن اضافه می‌شود، رقم نهایی بسیار قابل‌توجه خواهد بود. در نتیجه، افزایش هزینه‌های انرژی و سایر هزینه‌های مرتبط، فشار اقتصادی شدیدی بر واحدهای نوردی وارد کرده و شرایط فعالیت این صنعت را دشوارتر کرده است.
در این شرایط برخی از واحدهای نوردی از بورس انرژی برق خریداری می‌کنند، اما با توجه به اینکه میزان مصرف برق آن‌ها نسبت به شرکت‌های بزرگ فولادی و صنعتی کمتر است، معمولا شرکت‌های بزرگ بخش عمده برق عرضه‌شده در بورس انرژی را خریداری می‌کنند. به همین دلیل، فرصت و امکان خرید برق برای واحدهای نوردی محدودتر است. البته این امکان وجود دارد و برخی واحدها از این طریق برق مورد نیاز خود را تأمین می‌کنند، اما دسترسی به حجم مناسب و پایدار برق برای واحدهای نوردی همچنان با محدودیت‌هایی مواجه است.