از اردیبهشت تا نیمه دوم شهریور، وزیر نیرو دست‌کم ۴ بار از پایان خاموشی‌ها یا بازگشت شرایط به وضعیت عادی گفت؛ وعده‌هایی که با گزارش‌های مردمی از قطعی‌های روزانه ۲ تا ۴ ساعته و توقف فعالیت صنایع همراه شد.
اما ماجرا فقط به تداوم خاموشی‌ها ختم نمی‌شود؛ سؤال بزرگ‌تر، نحوه توزیع این خاموشی‌هاست.
در حالی که مناطق محروم و گرمسیر با دمای بالای ۵۰ درجه، قطعی‌های مکرر و افت ولتاژ دست‌وپنجه نرم می‌کردند، انتقادها از تمرکز بر پایتخت و بی‌عدالتی در سهمیه‌بندی برق بالا گرفت.
از سوی دیگر، وعده قطع برق فقط مشترکان پرمصرف، در عمل به خاموشی‌های گسترده برای همه تبدیل شد؛ از خانواده‌های کم‌مصرف و بیماران گرفته تا واحدهای تولیدی.
آیا ناترازی برق واقعاً کاهش پیدا کرده یا فقط شکل خاموشی‌ها تغییر کرده است؟